بر مزار مـــــردگان خویش نالــیدن چه سود بی خبر از هم دگر آسوده خوابیدن چه سود؟
زنده را تا زنده است باید به فریادش رسید ورنه بر سنگ مـــزارش آب پاشیدن چه سود؟
زنده را در زنـــــدگـــی باید به درد او رسید ورنه مشکی از برای مرده پوشیدن چه سود؟
با محـــبت دست پیران را ،عزیز من ببوس ورنه بر روی مـزارش تاج گل چیدن چه سود؟
یک شبــــی با زنـــده ها غــم خـــوار باش ورنه بر روی مــــزارش زار نالــــیدن چه سود؟
تا زمـانی زنــــــده ایم از هم بیـــــگانه ایم در عـــزا روی هم دیگر به بــوسیدن چه سود؟
گر توانی زنده های را یک دمی تو شاد کن در عـــزا عـــطر و گلاب ناب پاشیدن چه سود؟
از برای سالــــمندان یک گل خوشــــبو ببر تاج گـــــلها در کنار همـــدیگر چیدن چه سود؟
گر نـــــرفتی خـــــانه اش تا زنــــــده است خانه صاحب عـــــزا تا صبح خـوابیدن چه سود؟
گر نپــــــرسی حـــــال او تا زنــــــده است گریه و زاری و نالـــــــیدن بـــــرای او چه سود؟
سالها عــــید آمد و رفت و نکــردی یاد من جای خالــــــــی مرا در خانه ام دیدن چه سود؟
گر نـــــکردی یــــــــاد مـــــن تا زنـــــــده ام سنگ مر مر روی قبر من تو را چیدن چه سود؟
اینجا همه همدردی و همبستگی و تاج گل در عزای و در مصیبت روی هم چیدن چه سود؟
خوشا آنان که با عزت ز گیتی بساط خویش برچیدند و رفتند
ز کالاهای این آشفته بازار محبت را پسندیدند و رفتند
خوشا آنان که در میزان وجدان حساب خویش سنجیدند و رفتند
نگردیدند هرگز گرد باطل حقیقت را پسندیدند و رفتند
خوشا آنان که بر این عرصه خاک چو خورشیدی درخشیدند و رفتند
خوشا آنان که از پیمانه دوست شراب عشق نوشیدند و رفتند
خوشا آنان که با اخلاص و ایمان حریم دوست بوسیدند و رفتند
خوشا آنان که در راه عدالت به خون خویش غلتیدند و رفتند
خوشا آنان که بذر آدمیت در این ویرانه پاشیدند و رفتند
چو نخل بارور در تنگستان ثمر دادند و بخشیدند و رفتند
خوشا آنان که پا در وادی عشق نهادند و نلغزیدند و رفتند
خوشا آنان که بار دوستی را کشیدند و نرنجیدند و رفتند
رسا در راه خدمت باش کوشا خوشا آنان که کوشیدند و رفتند
(جهت شادی روح پاکشان فاتحه نثار کنیم )
